Vergeetachtig is duur

Is vergeetachtig een ziekte?
Hebben we medicijnen daarvoor?

Een paar dagen geleden ben ik in een internet cafe geweest.
Ik was bezig met mijn eerste klant die een website wil hebben.
Mijn plan was dat ik mijn ontwerpen aan hem liet zien.
Ik nam een USB mee, maar ik kon de bestanden niet openen
Dat komt omdat ik PSD bestanden in mijn USB heb i.p.v. JPG.
Het ging dus niet door en we gingen daarna naar een restaurant om te lunchen.

Toen ik thuis kwam, besefte ik pas dat ik mijn USB daar in het internet cafe heeft laten liggen :-(
De USB is van 256 MB en ik heb hem in Nederland gekocht voor 18 Euro.
Ik belde het internet cafe of ze een USB gevonden hebben, maar ze zeggen dat ze niks hebben gevonden.
Nog erger is dat dit niet voor de eerste keer dat ik mijn USB kwijt geraakt heb.
Op school (Hogeschool van Utrecht) had ik ook 1 keer een USB kwijt geraakt.
Op dat moment moest ik echt huilen, hoe slordig en dom ik ben....

Zelfs willen mijn ouders geen mooie paraplu geven voor mij
Ze weten dat ik veel paraplu's niet terug gebracht naar huis heb.
Ze hebben geen vertrouwen meer in mij :-(

Problemen op een rijtje

Hieronder zul je alleen maar mijn problemen lezen... ;-)

- Ik heb thuis geen internet
Eigenlijk heeft mijn oom een dial-up internetverbinding, maar de verbinding is zo slecht! Als ik mijn Yahoo mailbox wil openen heb ik 15 minuten tijd nodig.
En als ik naar een andere e-mail wil gaan, gaat de verbinding vanzelf uit.
Dus ik moet weer van het begin beginnen, verbinding maken --> mail.yahoo.com --> inbox --> e-mail openen. Dat kost weer 15 minuten :-(

- Ik kan niet bijverdienen
Ik was van plan om naast mijn werk ook een bijbaantje te nemen als een webdesigner. Op dit moment heb ik nu al een klant. Afgelopen zondag heb ik hem ontmoeten. Maar het probleem nu is dat ik thuis geen internet heb. Als ik het tijdens mijn werkuur doe, dan steel ik de tijd van mijn baas.
Als ik al thuis ben, vind ik ook altijd moe, omdat ik elk dag zo vroeg op sta (4.45 am). Dus om 20/21 uur heb ik al slaap. Dus ik heb geen zin meer om een design te maken voor mijn klant. Maar voor deze klant zal ik hard proberen om mijn best te doen. Ik weet nog niet zeker of ik een tweede klant wil nemen of niet.

- Ik woon ver van mijn vriend
Hoewel ik in Jakarta woon, maar ik woon nog steeds te ver van mijn vriend. We zien maar 1x per week met elkaar en het is ook niet lang genoeg.
Misschien voor iemand die een brommer of een auto heeft, is dit helemaal geen probleem, maar hij en ik hebben geen eigen vervoer.
Laatste tijd heeft ie het ook erg druk en hij heeft geen tijd voor mij. Als hij tijd heeft dan is hij ook erg moe. Het is echt niet makkelijk om een relatie op te bouwen.

- Ik zit altijd in de file
Elke ochtend zit ik altijd in de file, het maakt niet uit of ik om 6 uur of om 7 uur vertrek. Maar als ik om 6 uur vertrek dan kom ik nog op tijd.
Misschien denk je dat ik zo ver woon van mijn werk. Eigenlijk niet zo ver, zeker niet meer dan 30 Km. Misschien is het alleen maar 20 Km ver van het huis van mijn oom.

- Het regent elke dag
Elke dag als ik terug naar huis regent het heel hard :-(. Gisteren bijvoorbeeld, werd ik heel erg nat. Vanochtend kan ik mijn schoenen niet aandoen, ze zijn nog nat. Ik heb een andere schoenen gepakt.

- Ik heb geen vaste kerk en bediening
Dit is ook vervelend. Elke zaterdag ga ik naar de jeugddienst bij de kerk van mijn vriend, waar we voor het eerst met elkaar ontmoeten en leren kennen. Maar de kerk is heel erg ver van het huis van mijn oom waar ik woon. Dus elke zondag ga ik naar een andere kerk, die iets dichter bij mij.
Een paar dagen geleden heeft de voorganger van mijn oude kerk (mijn kerk voordat ik naar Nederland ging) mij gebeld. Ze vroeg of ik terug naar die kerk wil en daar ga dienen. Eerlijk, wil ik niet terug naar die kerk, maar ik durf nog niet om dat te zeggen.
Ik kan ook niet dienen in de andere twee kerken, want ik kom daar ook alleen maar zaterdag of zondag tijdens de dienst. Als ze me vragen om vergaderingen te volgen, kan ik dus niet :-(

Sorry dat ik jouw dag slechter maakt met mijn verhaal, maar mijn hoofd is nu al vol!! :-(

6 werkdagen, ik kom vandaag op tijd!!

sigh...
Vandaag is zaterdag, maar ik moet werken.
Een ding vind ik leuk op zaterdag ondanks dat ik moet werken is
dat er geen file onderweg is.

Elke dag moet ik om half zeven vertrekken.
Ik kom elke dag om acht uur aan op mijn werk :-(
Dus elke dag kom altijd half uurtje te laat op het werk.
Vandaag duurt de reis van thuis naar mijn werk maar 25 minuten.
Ik wil elke dag zo blijven...maar het is maar een droom.

Sinds 1 week geleden zijn er hele lange files bij de grootste gedeeltes van Jakarta.
Dat komt door nieuwe lijndiensten van stadbussen.
We hebben hier een nieuwe snelle bus, die heet BUSWAY.
Ja die bussen hebben hun eigen baan op de weg.
Andere weggebruikers mogen die baan niet gebruiken.

Dus als we deze bus nemen, krijgen we garantie dat we nooit in de file zullen zitten.
Een ander voordeel van busway is dat het veel goedkoper is dan andere bussen.
Busway heeft een grote zones. Als we moeten overstappen naar andere busway, hoeven we niet meer te betalen.
Maar gaan we met onze eigen auto, dan krijgen we ook garantie dat we in de lange file zullen zitten.
De busway neemt een baan weg van de normale banen (drie banen) die we altijd hadden.

Ik zal vandaag de busway proberen hehe...

Second day @ work still messy

Officieel moet ik om half acht beginnen met mijn werk.
In werkelijkheid ben ik vandaag pas om half negen begonnen.
Hoe kan dat?

Ik kwam vanochtend...ik heb de knop van mijn PC gedrukt om de PC aan te zetten.
Vreemd...hij deed niet...
Nog een keer...hij deed nog niet...
Ik ging kijken naar de kabel of alles goed zit.
Het is niet te geloven...de kabel zit helemaal los!
Wie heeft dat gedaan weet ik dus niet. Eindelijk deed de PC wel.

I.p.v Windows XP zag ik Fedora Core op het scherm.
Ik snapte het helemaal niet.
Ik vroeg aan mijn collega, wat moet ik doen als ik naar XP wil?
Hij zei niets....
Ik vroeg, "Heb je het druk of zo?"
Eindelijk zei hij iets, "Eigenlijk wel..."
Zeg het dan!!

Ik wachtte op een andere collega en hij legde me uit wat ik alleemaal moet doen.
Toen de PC en de XP klaar stonden, was het al om half negen...hehe...
Verder heb ik ook nog niet veel gedaan...
Veel bespreking met mijn baas over e-learning projecten.

O ja, ik heb een nieuwe muis gekregen met scroll, yes!!!!
Hij is cool maar hij staat niet goed naast mijn hele oude toetstenboard hehehe...
Maar ik moet dankbaar zijn met wat ik heb, toch?

Bad day

Dinsdag 10 januari 2006 was ik vrij.
Het was een vrije dag in Indonesie want de moslims hebben feest.
Mijn oom, mijn tante en ik waren van plan om te winkelen oom een nieuwe computer te kijken voor mij *jipppiiieee*
Het ging plotseling niet door....

Om 7 uur in de ochtend kreeg mijn oom een telefoontje van zijn zusje.
Ze zei dat haar zoon een aanrijding heeft gehad.
Hij lag in de eerste hulp van een ziekenhuis in Jakarta.
Volgens haar, de wonden zijn ernstig, hij was bewusteloos.

Door een en andere problemen konden mijn oom en tante niet mee naar het ziekenhuis.
Dus ik ging met de auto en de chauffeur van mijn oom naar het ziekenhuis.
Ik kreeg 200 Euro van mijn oom om de administratie kosten, de medicijnen en andere zaken te kunnen betalen.
In Indonesie moeten we eerst betalen en dan kunnen we pas geholpen worden, erg he?
Dat komt omdat we hier geen zorgverzekering hebben.

Toen ik daar kwam, was mijn neef nog niet stabiel.
Zijn hoofd moest gescand worden want de artsen waren bang dat er veel bloed in zijn hoofd of hersens zit.
Tot 12 uur 's middags konden de artsen het hoofd van mijn neef nog niet scannen want mijn neef bleef onrustig.
Hij kreeg 4x spuiten om hem rustiger te maken, maar het lukte niet.

Eerlijk durfde ik niet naar de eerste hulp binnen te gaan.
Er lagen daar veel mensen met ernstige verwondingen, bah!
Veel bloed en schreeuwen....

Om 12 uur 's middags ging ik naar huis want ik vond het overbodig om daar lang te wachten.
Toen ik thuis kwam, dacht ik nog steeds aan mijn neef.
Afgelopen zondag, 8 januari 2006, kwam hij bij mij langs om te kletsen.
Ik kan bijna niet geloven dat hij nu zo machteloos in bed ligt.

Ik bad en ik bid nog steeds dat mijn neef nog een kans krijgt van God om te leven.
Er zijn veel dingen die hij nog in orde moet maken vooral zijn relatie met God.

First day @ work

Maandag 9 januari 2006, ben ik begonnen met mijn werk in Jakarta.
Ik kwam om kwart over 7 in de ochtend, maar ik had weinig te doen op die dag.
Eerst moest ik naar de bedrijfsarts om mijn gezondheid te controleren,
daarna ging ik naar een rontgen lab. voor mijn longen controle.

Toen ik terug naar mijn tafel, zag ik pas hoe mijn PC eruit zit...HEEEELL OUD DING!
Blijkbaar is het toch Penitum 4 2.8 Ghz maar met weinig memory, 112 Mb RAM.
Okay, laat maar, dacht ik...als ik met Macromedia of Adobe moet werken, zal ik een andere memory vragen van mijn baas.

Later ging ik ook internetten...Ik wilde mijn e-mail lezen @Yahoo.
Helaas kan ik niet, ik kreeg altijd dezelfde melding TIMED OUT!
Okay, nu Hotmail...ook hetzelfde...
Hmm...hoe zit het met MSN messenger?
Ohw de PC heeft maar Windows messenger, ook goed, ik ging proberen.
En weet je wat voor melding kreeg ik? VIRUS FOUND......oh nooooooooo!!!

Hopeloos, ging ik mijn baas zoeken...maar hij was er niet
Op die dag was hij vrij...
Heel duidelijk dat ik op mijn eerste werkdag niks te doen had.
Het was pas om 1 uur in de middag, maar mag ik toch naar huis?
Hahahahaha.....
Einde van mijn eerste werkdag!

Een kwartier later....




Ik was in een mall!!!!! Hehehehe...
Ik ging naar een internet cafe om mijn Yahoo mail te openen...
Eindelijk kan ik mijn e-mails lezen...
En toen ging ik ook nieuwe schoenen kopen...lekker winkelen!! Hoeraaa!!!

Theorieexamen Rijbewijs B

Vraag 1 van 1:



U gaat hier parkeren. Mag dat?


Einde examen.
---------------------------------------------------------------

Je ziet dit elke dag in Jakarta.
Door de veiligheid redenen, mag er geen auto staan op het parkeerterrein van alle ambassade's in Jakarta behalve de auto's van de ambassadeurs.
Dus alle auto's moeten buiten parkeren terwijl dat er duidelijk staat dat je daar niet mag stoppen en parkeren.

Taman Anggrek Mall

Taman Anggrek Mall betekent Orchidee Park Plaza.
Dit groot winkelcentrum in Jakarta heeft zeker zes etages.
Dit winkelcentrum is het eerste winkelcentrum dat ijsbaan heeft. Dus je kunt daarbinnen ijsschaatsen.
Daarnast heeft dit gebouw ook een grote parkeergarage (10 etages).

Vroeger, zeker 10 jaar geleden of meer voordat dit winkelcentrum bestaat, waren er veel orchidee verkopers in deze wijk. Daarom heet het winkelcentrum Orchidee Park. De eigenaar van dit winkelcentrum is de ex Indonesische president Soeharto.

Boven dit winkelcentrum zijn er 6 appartement gebouwen (je ziet het net als 6 toren).
Elk gebouw heeft ongeveer 25-30 etages. Ik weet het aantal etages niet zeker.
Ik ben nog nooit in de appartement geweest.
Als je in Jakarta bent, dan moet je naar dit winkelcentrum gaan.

Klik de volgende foto voor een grotere foto.

Koninginnedag viering in Jakarta

Wat heb je gedaan afgelopen Koninginnedag?
In Jakarta hadden we op die dag een feest.
Het feest is geörganiseerd in een oud gebouw dat veel Nederlandse geschiedenis heeft.
Het gebouw heet "Gedung Arsip Nasional" in Jalan Gadjah Mada (Gadjah Mada straat), Jakarta.
Dat was een tuinfeest en gellukig dat het mooi weer was.

Daar kwamen alle medewerkers van de Nederlandse ambassade, het Erasmus Taalcentrum en nog veel andere gasten als vertegenwoordiger van verschillende landen die in Jakarta wonen. Er kwamen ook veel Nederlanders (gewone burgers) die in Jakarta werken of wonen. Het was erg druk!!

Het eten viel tegen ;-) Heel weinig Nederlands eten.
Er waren haring, poffertjes, bitterballen, worst, kebab en bier natuurlijk. De rest is het Indonesisch eten zoals Nasi Goreng (Nasi), Saté, en verschillende koekjes.
Alle vrouwe gasten kregen een oranje tulp.
Hieronder zijn de foto's. Veel kijkplezier!!

The Pacifier

Heb je deze film al gezien?
Gisteren ben ik naar een bios gegaan samen met een vriend van mij.
Ik vind dat The Pacifier een hele leuke film.
Ik weet niet of in Nederland deze film ooit in the Top 5 is geweest of niet.
Gisteren zijn alle tickets voor deze film uitverkocht!!
Ik moest in de eerste rij zitten, tjonge jonge....maar het viel ook mee. Ik bedoel het was niet zo een ramp dat ik in de eerste rij zat.

The Pacifier is een comedy film. Het gaat over een SEALS soldaat, Shane die een gijzelaar moest bevrijden van de Siberiaanse terrorist. Hij deed alles om de gijzelaar te bevrijden maar het is mislukt!! The gijzelaar is dood. Maar het grootste probleem is dat de gijzelaar een belangrijk chip gemaakt had en de chip is nog niet gevonden, waar is the chip?

Shane moet de chip vinden daarnaast moet hij ook al de 5 kinderen van de gijzelaar oppassen!!
De moeder van de kinderen moest een paar dagen naar buitenland om een belangrijke kluis van haar man te openen. Voor Shane is het oppassen een hele moeilijke klus. Het was een chaos in dat huis. Wat doet Shane om de problemen op te lossen? Dat moet je zelf zien in de film.

Over een paar dagen of weken zijn er nog veel meer mooie films in de bios draaien, onder andere: Kingdom of Heaven, Wedding Date, Anne van Jogja, Racing Stripes en Hostage.
Als ik naar belbios.nl kijk, zijn al deze films (behalve Anne van Jogja) al gespeeld in Nederland.
Andere films die op dit moment ook in de bioscoop draaien zijn: "Elvis has left the building", "The Ring (2)", "Miss Congeniality (2)", "White Nose", en nog een paar Indonesische films.
"Robot" en "Hitch" zijn al geweest in Jakarta terwijl in Nederland staan ze nog in Top 5 van Belbios.nl.

O ja de entree voor de film in Jakarta is heel goedkoop vooral als je op maandag gaat. Dat kost maar 1,50 Euro per persoon. Andere dagen kost het 2,50 Euro. Dat is de gemmiddelde prijs. Het duurste is 4 Euro.

The Pacifier: http://disney.go.com/disneypictures/pacifier/
The Kingdom of Heaven: http://www.kingdomofheavenmovie.com/
The Wedding Date: http://www.theweddingdate.net/
Racing Stripes: http://racingstripesmovie.warnerbros.com/home.html
Hostage: http://www.miramax.com/hostage/

Kaki lima

Letterlijk "kaki lima" betekent "vijf poten".
Wat is dat?
"Kaki lima" is een verkoper die op een trottoir iets gaat verkopen.
Het maakt niet uit wat hij verkoopt, kleding, eten, horloges, boeken, etc.

Ze hebben geen verguning nodig om iets te verkopen, maar ze moeten weg als de politie zegt dat ze daar niet mogen staan.
Dat gebeurt regelmatig dat de politie onverwacht komt en de verkopers moeten allemaal weg.
Af en toe worden al die spullen van de verkopers meegenomen door de politie. De verkopers moeten betalen om de spullen terug te krijgen. Voor dit, is er nog geen vaste wet die bepaalt hoeveel de verkopers hun spullen moeten betalen. Dus de politie kan zomaar een bedrag noemen.

Ik koop mijn lunch altijd bij de "kaki lima". Achter een mooi en groot hotel (dat tegenover de ambassade ligt) was de grootste lokatie waar de verkopers hun spullen verkopen. Het was daar altijd druk, vooral in de lunchtijd. Ik ben daar 1 keer geweest om mijn lunch te kopen, later doet iemand altijd voor mij. Een paar dagen geleden heb ik gehoord dat de politie daar geweest is en totdat ik dit bericht schrijf is er nog geen enkel verkopers staan.
Waar zijn ze nu? Ik weet het ook niet...

Dus ik moet nu ergens anders mijn lunch kopen. Dat vind ik lastig want ik heb nu niet zoveel keuze's. Er is geen grote plaats meer waar de verkopers samen kunnen staan. Ik vind de verkopers ook zielig. Ze hebben geen geld daarom gaan ze zo op straat dingen verkopen. Als ze geld hebben dan willen ze ook in een grote mall (winkelcentrum) een winkel openen.
Nu heb ik minder keuze's als ik moet eten en de verkopers moeten ergens anders verkopen of tijdelijk 'vakantie' nemen. Akh ja... "Dit is Jakarta man!!" zo zeggen veel mensen. Jakarta is een grote en drukke stad ('metropolitan') waar je hard moet werken en strijden als je wilt overleven.

Hieronder heb ik een foto van een kleine groep "kaki lima"
Als je op de foto klikt dan krijg je een grote versie van deze foto.

Oude vrienden

Een week geleden heb ik mijn oude vrienden gezien.
We hebben samen geluncht in een restaurant dat heet "Platinum"
Na het eten hebben we een paar foto's gemaakt.
De foto's kun je hieronder zien.

Ze zijn allemaal mijn vrienden van de middelbare school.
Mijn middelbare school tijd was dus bijna 6 jaar geleden.
Binnen 6 jaar zijn er echt veel dingen gebeurd.
Al mijn vrienden die op de foto staan, zijn niet meer studenten.
Ze werken al ongeveer 1,5 - 2 jaar.
Al die meisjes zijn onderwijzeressen op verschillende middelbare scholen in Jakarta, ongelofelijk!
De jongens zijn afgestudeerd als electro technicus en chemistry technicus (sorry, ik weet niet hoe ik dit moet schrijven in het Nederlands).

En nog een beetje informatie, ze hebben allemaal een vriend of vriendin.
Ik ben de enige die nog geen vriend heb....aarrrggghhh!!!! *cry*

Wil je mijn werkplek zien?

Het is echt lang geleden dat ik het laatste bericht heb geschreven.
Maar ik ben er nu weer...

Op dit moment ben ik nog steeds in Indonesië voor mijn afstudeerproject.
De tijd gaat erg snel. Ik ben nu al 6 weken in Jakarta en heb 5 weken gewerkt.
Voor diegene die nog niet weet...ik werk nu op het Erasmus Taalcentrum in Jakarta.
Het Erasmus Taalcentrum is het grootste Nederlandse taalschool in Jakarta.
Het gebouw ligt naast de Nederlandse ambassade in Jakarta, Indonesië.

Voor mijn afstudeerproject moet ik de website van het Erasmus Taalcentrum verbeteren en uitbreiden.
Het adres van de website is www.erastaal.or.id
Ik wil graag laten zien hoever ik gekomen ben met de nieuwe website, maar ik denk...ik hou nu even voor mijzelf. Het wordt straks niet meer spannend als je al weet hoe de nieuwe website er uit zal zien, toch?

Nou ik post nu een paar foto's van mijn werkplek....
Tot volgende keer!!

Ik woon nu in een kamer...

Mijn plan was om bij mijn oom te wonen.
Voordat ik met mijn werk begon, deed ik eerst een proefje met het openbaar vervoer van mijn oom naar mijn werk.
Het is bijna niet te geloven. De reis duurde 2 uur, langer dan de reis tussen Breda en Utrecht, terwijl dat de afstand nog niet eens 50 km is.
Toen nam ik direct een beslissing dat ik een kamer dicht bij mijn werk moet zoeken.

Ik moet 170 Euro per maand betalen voor de kamer. Het is goedkoop als je vergelijkt met de kamers in Nederland. Maar het is heel erg duur als je in Jakarta woont.
Wil je mijn kamer zien? Ik heb de volgende foto's voor jou gemaakt....

Een lange reis naar Jakarta

Op dit moment ben ik al 3 weken in Jakarta.
Hier komt mijn eerste verhaal, over een lange reis van Nederland naar Jakarta.

Ik was om half vijf vertrokken van mijn huis in Breda.
Mijn vliegtuig zou om 7 uur vertrekken vanuit Brussel.
Na 2 uur vliegen kwam ik in Wenen aan. Daar moest ik 2,5 uur wachten om het vliegtuig naar Kuala Lumpur te halen.
De reis van Wenen naar Kuala Lumpur duurde 14 uur. Alles ging goed totdat ik in Kuala Lumpur aangekomen was.
Daar moest ik weer 2,5 uur wachten om het vliegtuig naar Jakarta te halen.

Ik zat toen al in het vliegtuig en wachtte...en wachtte...en wachtte...
Toen hoorde ik een bericht dat we 1 uur vertraging hadden vanwege technische problemen.
Goed 1 uur ging langzaam voorbij....
Maar daarna hoorden we nog steeds een slecht nieuws of juis slechter...dat de reparatie zou 4 uur duren. Dus we moesten van het vliegtuig uit en wachtten in de hall van de luchthaven.
We kregen coupon om gratis te kunnen eten.

Na 3 uur in de hall wachten, ging ik weer naar het vliegtuig via een andere gate.
Ik dacht dat we een andere vliegtuig kregen, maar toch niet. Het kapote vliegtuis was verplaatst van de oude gate naar de nieuwe gate.
Toen alle passagiers instapten, waren ze nog bezig met het repareren!!
Je moet echt geloven, in het vliegtuig moest ik weer 1 uur wachten...en eindelijk...we konden vliegen naar Jakarta.

Totdat ik in Jakarta aankwam, gaf mijn horloge nog steed de Nederlandse tijd.
Toen ik in het huis van mijn oom, probeerde ik om te tellen hoelang duurde de reis van mijn huis in Breda naar het huis van mijn oom in Jakarta. Dat duurde dus 31 uur!!!

De volgende zijn de foto's in Wenen (luchthaven)....

Mijn ideale man volgens MoSCoW-analyse

Een MoSCoW-analyse is een handig hulpmiddel voor het bepalen van prioriteiten.
MoSCoW staat voor: Must have, Should have, Could have en Would like to have but probably cannot have.
Mijn ideale man moet de eisen onder de categorie M en S voldoen... :-)
Ga je gang....

M(ust have)

• gelovig, met dezelfde visie en missie in het geloof als ik
• kan goed omgaan met mijn familie (ook andersom, ik met zijn familie)
• van Indonesië houden (als hij geen Indonesisch is)
• van kinderen houden
• geduldig
• intelligent
• hard werkend (niet lui)
• heeft karakter als leider
• niet roken
• niet te zuinig
• heeft aandacht voor zijn uiterlijk, netjes gekleed
• kan autorijden

S(hould have)

• goed kan communiceren (weet wanneer hij moet praten en stil zijn)
• humoristisch
• van honden houden (grote honden)
• hoog opgeleid
• romantisch
• luistert niet naar hard muziek (rock, metal)

C(ould have)

• kan zingen of instrument spelen
• niet moeilijk met eten
• knap
• heeft een bril op
• drinkt geen alcohol

W(ould like to have but probably cannot have)

• een miljoenair hahaha... (rijk) ;-)

Iets dat je blij kan maken

Het was donderdag, vroeg en nat. Ik moest naar Utrecht.
Op die dag had ik een afspraak met mijn stagebegeleider.
Eigenlijk was ik nog ziek. Ik moest nog vaak hoesten.
Het was kortom, verschrikkelijk!

Mijn vader bracht mij naar het station, gelukkig!
Maar het was ook te vroeg en ik moest een kwartier op mijn trein wachten.
Ik stond voor de gesloten deur van Free Record Shop met Spits en Metro in mijn handen.
Ik zag mensen met haast naar de sporen. Ik wachtte liever in de hal dan op spoor.

Zo snel als een flits zag ik een jonge man met zo'n kantoor tas.
Die man ging naar Bruna binnen. Niet lang daarna liep hij naar buiten en ging naar één van de sporen. Ik kon niet zien welke spoor.
Toen hij voor mij langs liep, keek hij even ook naar mij. Misschien had hij ook een gevoel dat ik naar hem stond te staren.
Hij is een knappe jongen, netjes gekleed maar niet echt klassiek. Hij volgt zeker de nieuwste mode.
Wow, ik weet echt niet waarom maar hij maakte me echt wakker.

Eindelijk ging ik ook naar het spoor.
De reis naar Den Bosch was gewoon. Er was altijd keelpastilles in mijn mond, anders moest ik erg hoesten.
In Den Bosch moest ik overstappen.
Het was niet zo druk maar de opstelling van de coupés was raar.
De tweede klassen zitten tussen de eerste klassen. Ik moest een beetje rennen naar de tweede klas. Plotselling was het druk voor de deur van de tweede klas.
Ik dacht dat ik niet de enige was die even moest zoeken waar de tweede klas is.

Ik had een mooie stoel. De coupé werd snel vol.
En hup!! Een jonge man zat naast mij...
DIE JONGEN!!
Wow!!!
Hij pakte zijn tas, maakte hem open en pakte een boek van Dan Brown.
Ik weet de titel niet meer maar het was groene cover en ik denk nog een serie van Da Vinci Code.

Het boek was niet zo belangrijk.
Van de schrok moest ik weer hoesten, en weer en weer en weer....
Ik schaamte me een beetje, ik durfde niet naar hem te kijken.
In mijn hart vroeg ik me af, of hij mij nog herkende. Ik was ook op het station Breda. Ik stond naar hem te staren en hij keek ook naar mij (okay... heel eventjes).
Glimlach op mijn gezicht.
Ik had weer zin in op die dag.
Toen dacht ik, dit ga ik in mijn blog schrijven...
Waarom?? Geen idee, gewoon leuk.

Sorry voor dit flauwe verhaaltje...hehehe....

Friendster

Ken je dat?
Als niet dan moet je even naar www.friendster.com
Je moet eerst registreren. Als je geregistreerd bent dan kun je daar je oude en nieuwe vrienden zoeken. Misschien is dit in Nederland nog niet bekend, maar wie weet dat Friendster binnenkort in Nederland bekend zal worden.

Wat ik wil vertellen is de 'testimonials' die ik gekregen heb van mijn vrienden op de site.
In elke testimonial die ik kreeg, lees ik altijd terug dat ik volgens mijn vrienden een religieus persoon ben. Mijn vrienden zien mij als een trouwe kerkganger die ook God vrees.

Eerlijk gezegd heb ik vaak gefaald. Af en toe naar de kerk gaan wordt een routine activiteit. Bijbel lezen en bidden zijn soms als een last voor mij. Ohhh ik schaam me dood toen mijn beste vriend zei dat ik smoesjes had gezegd omdat ik niet naar de kerk wilde gaan. Mijn smoesjes waren dat ik geen rok bij me had (ik ga altijd met een rok naar de kerk) en geen bijbel, etc etc.

Een paar dagen daarvoor ben ik juist gezegend met een leuke stage-opdracht met een mooie vergoeding (even verklappen, dat was meer dan 500 Euro per maand). Ik was erg ondankbaar :-( dat ik nog durfde om smoesjes te geven. Ik moest eigenlijk tot God komen en Hem danken voor de zegen.
Maar goed, God is niet alleen God van liefde maar Hij wil mij ook leren om trouw en dankbaar te zijn. Precies 1 dag na die 'smoesjesdag' kreeg dus de e-mail dat ik die mooie vergoeding niet zal krijgen. Tot nu weet ik nog niet hoeveel Euro ik zal krijgen. Akh ja...ik was schuldig. Gelukkig dat Hij ook een God van vergeving. Ik heb nog hoop dat alles goed zal aflopen.

Even pauze

Sorry trouwe lezers, ik heb al een paar dagen niets geschreven.
Op dit moment heb ik het heel erg druk met mijn studie.
Echt niet te geloven.

Volgende week is de deadline van een project die ik al meer dan half jaar gedaan heb.
Het project is tot nu toe nog niet af. Nog erger, ben ik de projectleidster!! :-(
Ik zit samen met andere 6 jongens in de groep. Ja, ik ben de enige dame....pff...

De jongens en ik hebben echt hard gewerkt om een mooi product te maken.
Er waren ook zoveel problemen...de opdrachtgever die perfectionist is, de taal (Engels) die we niet goed beheersen, de tijd die eigenlijk te kort is, etc etc etc...
We zijn af en toe overgespannend, hebben kleine ruzie met elkaar, misverstand hier en daar, vemoeidheid en slaap gebrek. In één woord STRESS!

Daarnaast wil ik ook over 1 of 2 weken beginnen met mijn afstudeerstage. Daarom wil ik alles af hebben voordat ik met de stage begin.
Maar ik heb nu ook een probleem met mijn aanstaande stage. Een paar dagen geleden was het een perfecte stage. Ik kreeg een leuke opdracht met een mooie vergoeding. Gisteren heb ik een e-mail ontvangen van mijn stage-opdrachtgever. Hij zei dat de vergoeding is niet goedgekeurd door het hoofdkantoor. Tja jammer....maar ik ben al gelukkig als ik daar stage mag lopen en geld staat dan op de tweede plaats. Ik kan nu nog niets aan doen, moet nog afwachten... :-(

Het is echt een spannend moment voor mij....nogmaals mijn excuses dat ik hier binnen een paar dagen niet actief ben.

Tot over je oren verliefd zijn

Yes... een mooie Nederlandse uitdrukking, vind je niet?
Ik vind het echt mooi, echt serieus!
Ben je nu verliefd?
Als ja dan heb je geluk want je ziet alles mooier als je verliefd bent.
Tenminste dat was mijn ervaring.

Maar... stel dat die persoon die je leuk vindt, een negatieve reactie geeft.
Hoe voel je je dan?
Ik zou echt niet weten hoe het gaat bij jongens. Wat doen jullie, jongens?
Als het bij mij gebeurd is, ga ik huilen... (tja meisje...)
Af en toe vind ik ook stom hoor, maar ik kan er niets aan doen.
Voor mij is dat een manier om de pijn te verzachten.

En ik zit nu ook te denken aan die 'stalker'...
Ik kan heel goed begrijpen hoe pijn het is om geweigerd te worden.
Maar ik kan er ook niets aan doen... :-(
Ik weet voor een paar mensen is het heel moeilijk is om een geliefde los te laten.
Maar als je dat niet doet dan heb je echt een groot probleem... :-(
Je leeft elke dag in je dromen... en dat is pijn!

Soms vraag ik me af... waarom moet ik de pijn voor zoveelste keer dragen?
Weet de Koning mijn tranen? Ik ben toch Zijn kind?
'Majesteit, kijk mijn hart... gebroken...'